De knoop is doorgehakt

We zouden misschien zelf niet op het idee zijn gekomen om naar Spanje te verhuizen. Het is maar net dat onze pensioenleeftijd er aan zit te komen en dat we ons huis te groot vinden voor ons beiden. Verhuizen was onze eerste gedachte. Een tweede factor dat een rol ging spelen was onze visite aan mijn zus en zwager, die ons zijn voorgegaan. Mijn zus  A. en zwager P. wonen inmiddels aan de Spaanse kust. Onze visite aan hen heeft ons geinspireerd om verder te kijken dan ons eigen kikkerlandje.

De levensstijl en uiteraard de gemiddelde temperatuur beviel ons tijdens onze visite heel goed. Tijdens ons eerste bezoek begon het te kriebelen en na ons tweede bezoek hebben we onze opties bestudeerd en kwamen we tot de conclusie dat wonen in Spanje voor ons lang zo gek nog niet is.

Een derde factor is dat het klimaat in Nederland ons, en eigenlijk moet ik zeggen 'ik', mij niet zo goed meer aanstaat. Ik wil niet in details treden, het is immers mijn persoonlijke mening, maar Nederland is mijn land niet meer. Ik ben van oorsprong een Limburgse, gewoond in Brabant en verhuisd naar de Randstad. De Randstad is helaas nooit mijn 'thuis' geworden. Laten we het daar maar op houden.

Stiekum is er voor mij ook een vierde factor en daar mag je van vinden wat je wilt, maar voor mij is Spanje ook een plek waar ik even 'opnieuw' mag beginnen. Na het overlijden van mijn zoon in 2023, ben ik nooit meer echt tot rust gekomen. Ik spreek steeds met woorden als 'ik heb het overleefd', maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is mijn hoop en verlangen om in Spanje meer rust te kunnen vinden. En ja, ik ben me ervan bewust dat het mogelijk een soort 'vlucht' is, maar weet je, als die vlucht mij helpt om mijn leven weer beter op te kunnen pakken, wie of wat houdt mij dan tegen? Daarnaast zijn we ons ervan bewust dat deze verhuizing niet meteen hoeft te betekenen dat we nooit meer terug komen. Dat houden we in het midden. Misschien wel, misschien niet! De ervaring zal het leren.

Wat ons nog tegen kan houden, dat is mijn dochter, schoonzoon en al mijn kleinkinderen. Ik vat onze onderneming dan ook niet bepaald licht op. Wat mij troost is dat mijn dochter in de buurt van een grote luchthaven woont en ik niet bang ben voor vliegen. Dat betekent wel dat we ten allen tijde een spaarcentje moeten hebben, zodat we altijd naar Nederland kunnen vliegen en/of weer terug kunnen komen.
De titel 'De knoop is doorgehakt' geeft aan dat we nu, samen, de beslissing gemaakt hebben om ons avontuur dan ook echt te starten.  Zo zijn we begonnen met Spaanse les. Weliswaar d.m.v. Duoliingo met het idee om later een Spaanse cursus te gaan volgen. Voorlopig is Duolingo voor ons voldoende.

De tweede stap die we hebben ondernomen is dat we onze caravan verkocht hebben afgelopen week. Het was een oudje, waar we meerdere jaren veel plezier van hebben gehad. De plek (in Ouddorp) is voor ons, voor mij een welkome thuishaven geweest, waar ik rust vond en even afstand kon nemen van het dagelijkse leven. Het ging dan ook aan ons hart, toen we de sleutels overdroegen aan de nieuwe eigenaar en afscheid namen van al onze buurtjes.

Deze week lag mijn focus in het opruimen van alle huisraad. Dubbele huisraad wel te verstaan. Deels hebben we ons de vraag gesteld: 'Gaat dit mee naar Spanje volgend jaar? Zo niet, dan kan het nu weg'. We hebben inmiddels al wat ritjes gemaakt naar de kringloop of het gemeentelijke grof afval. 

Wat een beetje lastig is, is het feit dat ik niet zo goed ben in organiseren, sinds mijn herseninfarct. Er zijn momenten dat ik dan ook niet zo goed meer weet wat we nu als eerste moeten regelen. Gelukkig hebben we nog alle tijd. Mijn hubbie werkt tot eind juli 2027. Dus, we hebben bijna een heel jaar in het verschiet voordat we vertrekken.

Het hoe en wat zal volgen in de volgende logjes. Voor mij ideaal om een en ander helder te houden... een en ander te overzien.  Voor nu en voor later wellicht leuk om terug te lezen hoe we een en ander hebben aangepakt en hoe het ons is bevallen.